Często spotykam się z przypadkami, w których gdy słyszę jak na imię swojemu dziecku dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej bajtowa reakcja. Często zdarza się również, iż chce mi się płakać, jestem załamany, zmieszany, po prostu nie mogę uwierzyć. O smaku się oczywiście nie sprzecza, to co może nie obrzydzać mojej osobie, pozostali mają prawo uważać za wzorzec – i vice versa. Sęk jednak w tym, że uważam, że co poniektóre imiona tak dogłębnie wbite są w naszych głowach, tak zgodnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż sporym wyzwanie jest nazywanie tak swoich pociech, które na dodatek mają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z człowiekiem o imieniu Adolf, i wcale nie był z Niemiec. W swym życiu miałem możliwość uścisnąć rękę Albinowi, który kompletnie nie posiadał śnieżnobiałej skóry oraz Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie zasiadając w redakcji w czasopiśmie – i nie była to podpucha. W życiu politycznym Polski czynnie działają także politycy o ciekawie brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita oraz prezydent Komorowski – czy wam też coś tu nie śmierdzi? Jeśli rozchodzi się o damy, moja koleżanka ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. Jest także Sonia, która kojarzy mi się z małym, niegroźnym gryzoniem, którego umieszcza się w terrarium, a także Żaklina, której imię z trudem przechodzi mi przez aparat dźwiękowy. Wydaje mi się, iż im dłużej i bardziej rodzice dumają nad imionami dla swych pociech, tym gorsze są tego skutki.

Tags: imie, pochodzenie imion, znaczenie imienia, znaczenie imion